STOSUNKI LOGICZNE

Są to stosunki logiczne — przyczynowości lub in­kluzji, stosunki czasowe — następstwa lub równoczesności, stosunki przestrzenne — po­wtórzenia, przeciwstawienia itd. Wszelako kom­binacje tych zdań narracyjnych nabierają swoistych nowych cech. Przede wszystkim narzuca się konieczność ustalenia nowej jednostki wyższego rzędu. Zdania narracyjne nie tworzą nieskończonych łańcuchów; organizują się w cykle, które każ­dy czytelnik rozpoznaje intuicyjnie (odnosi wrażenie skończonej […]

ZAKŁÓCONA RÓWNOWAGA

Wynika z tego stan zakłóconej równowagi; dzięki działaniu siły skierowanej w przeciwnym kierunku rów­nowaga zostaje przywrócona; powtórna rów­nowaga jest bardzo podobna do pierwotnej, ale j obie nigdy nie są takie same. W opowiadaniu mamy więc do czynienia z dwoma typami epi­zodów: z tymi, które opisują stany (równowagi lub braku równowagi), oraz z tymi, które opi­sują […]

MINIMALNA LICZBA ZDAŃ

Taka sekwencja, jaką zdefiniowaliśmy, za­wiera minimalną liczbę zdań narracyjnych, może jednak zawierać więcej, jakkolwiek nie rozpada się przez to na dwie sekwencje samo­dzielne, albowiem nie wszystkie zdania nar­racyjne wchodzą do podstawowego schematu. Tu także Tomaszewski zaproponował pierwsze rozróżnienie (stosując je nadal do motywów, które pokrywały się zatem u niego zarazem z predykatami i ze zdaniami […]

FUNKCJE I OZNAKI

Rozpoznajemy tu sformu­łowaną przez Barthesa opozycję między „funk­cjami” a „oznakami”. Zrozumiałe samo przez się jest, że te fakultatywne zdania narracyjne („swobodne”, „oznaki”) zachowują swój fakul­tatywny charakter jedynie w ramach konstruk­cji sekwencyjnej; często okazują się czymś naj­niezbędniejszym w tekście. To, z czym czytelnik empirycznie się styka, nie jest ani zdaniem narracyjnym, ani sekwencją, lecz pełnym tekstem: powieścią, […]