W OBU DOKUMENTACH

W obu momentach — dla nas — zdaniach narracyjnych — przywoływany jest ten sam fakt, za pierwszym razem jednak ktoś dokonuje błędnej interpretacji, co jest czyn­nością wtórną, czyli reakcją. Nie inaczej jest z tożsamością postaci — przykłady na to w li­teraturze są częste. Oto Ifigenia bierze za pier- wstzym razem Orestesa za kogoś innego i […]

NA POZIOMIE WYPOWIEDZI

Mówiąc, że jakaś postać może „obawiać się” lub „się spodziewać” rozegrania się takiego a takiego wydarzenia, kładziemy nacisk jedynie na wartość czasową tych reakcji; oczywiście implikują one zarazem sąd wartościujący, oce­nę, która może naturalnie przybrać inne formy niż podział na dobro i zło. Wreszcie samo przeniesienie jakiejś czynności z jej obiektyw­nego stanu w subiektywny świąt […]

OBECNOŚĆ I POZYCJA

Ważne jest, by nie przeoczyć różnicy między specyfikacjami a reakcjami: w przypadku pier­wszym chodzi o różne formy tego samego pre­dykatu, a w drugim — o dwa typy różnych predykatów, prymarnych i wtórnych, czyli akcji i reakcji. Obecność i pozycja tego czy innego typu predykatów wpływa wydatnie na naszą percepcję tekstu. Co jest tak uderzające w […]

KOMPLEMENTARNY STOSUNEK

Mówiliśmy na początku o komplementarnym stosunku poetyki i krytyki; teraz, gdy dokona­liśmy opisu tekstu literackiego, możemy poksid się o równie szkicowe porównanie poetyki z pozostałymi dyscyplinami, dzielącymi trady­cyjnie między siebie dziedzinę literatury. Przede wszystkim z historią literatury. Aże­by jednak przystąpić do tego porównania, mu­simy przyjrzeć się lepiej temu, co oznaczają oba słowa. Wskazując na dwuznaczność termi­nu […]